Ktoś upadł? Leży na ukwieconej łące pośród
stokrotek. Skóra stóp nosi ślady drobnych otarć
i ziemi, jakby ciało było częścią krajobrazu.
Delikatne stokrotki przyklejone do palców
podkreślają kruchość tej chwili – momentu
między ruchem a zatrzymaniem.

Obraz przywołuje pamięć dziecięcej wolności,
kiedy chodzenie boso po łące było naturalnym
gestem bliskości ze światem. Intymna scenę,
w której ciało i roślinność splatają się
w spokojnym rytmie lata.